سلام
ایام عزای انتهای ایام عزا را اولا به مولایمان صاحب الزمان و بعد به باقی مسلمین تسلیت میگویم.
چه شروعی دارد آن محرم و چه پایانی دارد این صفر...که اگر نبود تنها گذاشتن های امت دردانه ی خلقت، رسول اکرم، حجت خدا را، نه آنچنان شروع می کردیم و نه اینچنان تمام...
در حدیثی از رسول مکرم اسلام خواندم که "و اما الحسن...فله هیبتي و سؤددی..." (و اما حسن...پس او هیبت و آقایی مرا دارد...). و چه زیبا این شباهت در 28 صفر سال 50 هجری به اثبات رسید...شهادت سبط اکبر در روز شهادت جد بزرگوارشان...و هر دو مظلومانه...که تا آن زمان که امت، حجت خدا را در نیابند اینگونه رقم خواهد خورد که سروران عالم در مظلومیت زندگی کنند و در مظلومیت کشته شوند...
شاید به نظر خیلی ها حضرت رسول صلوة الله علیه نه مظلوم زندگی کردند و نه مظلوم از دنیا رفتند...آری...همینطور به نظر خواهد رسید وقتی رحلت بنامیم رفتنشان را...ولی کاش حداقل کمی بیشتر زندگیشان را مرور کنیم...
بماند آزاری که ایشان دیده اند در دوران قبل از حکومت، هیچ یک از پیامبران پیشین ندیدند... اما حتی بعد از حکومت نیز ایشان در امان نبودند از آزار دشمنان و کارشکنی های دوستان! نمونه ی بارزش ماجرای غدیر که خدا خودش بهتر می داند چرا به دردانه اش گفت " تو تبلیغ کن، خدا تو را از مردم در امان می دارد..."؟! و 2 ماه و نیم بعد در 28 صفر، به دست پیرزنی یهودی کشته می شوند غافل از اینکه آن حجتی را که یهود نمی خواست بر مردم تمام شود، به مردم ابلاغ کرده بودند... و آنها کمی دیر رسیده بودند مثل ماجرای کشتن پدر پیامبر و کشتن خود پیامبر و ...
و کجا مظلومیت از این بیشتر که شهادتشان را رحلت بنامیم؟ ندانسته که اگر دیر رسیدند ید طولایی دارند در تحریف!
و 49 سال بعد آقایی که آقایی و هیبتش را به یادگار از پدربزرگ خود داشت، در همان روز کشته شد، به دست آن نا محرم ترین محرم...
زندگی ایشان را هم که مرور کنیم مظلومیت و تنهایی را در اوج خود می یابیم...که امت پشتش را خالی کردند و امامی که آماده جهاد بود را مجبور به آن صلحنامه ی به اصطلاح برد-برد کردند، و بعد خودشان که به آقا می رسیدند می گفتند "السلام علیک یا مذل المؤمنین"...ای زبانتان لال شود که تلخی و تندی این کلام بعد از 1400 سال، دل می سوزاند...آه دل می سوزاند...
کاش ما نباشیم از کسانی که اگر در آن شرایط بودند همان کارها را می کردند... و دریابیم مولایمان را...
پیشاپیش شهادت امام رضا علیه السلام را، که حرمش نقطه ی ثقل ایران است، تسلیت می گویم...
التماس دعا- یاحق
پ.ن: در این ایام کنکور دعایمان کنید...(می دانم که پ.ن بی ربطی بود!)
چیز جالبیه، یه وقتایی مرگ یه آدمایی به دین ضربه وارد می کنه مثل علما ، اما مرگ بعضی ها فقط فایده است و بس! مثل قذافی! 
قذافیتون مبارک! 
